Dus toch kapot :-(

Nu afgelopen Mei met een gebroken plos naar het ziekenhuis, dachten we dat we eindelijk klaar waren. Maar niets is minder waar. Al een paar weken heb ik last van een dikke knie, loop ik steeds moelijker en kan ik niet meer op de knieen en hurken zitten. Besoten is om het even wat rustiger aan te doen met fietsen, maar het wordt niet  minder. Dan maar eens de huisarts te bezoeken. Wat medicijnen voor de zwelling en volgende week terug komen als het niet minder wordt. Het wordt niet minder, het wordt steeds erger. Dus terug naar de huisarts.

 

Gelijk word ik door verwezen naar het St. Anna ziekenhuis. Een paar dage later mag ik foto’s laten maken en een bezoekje brengen aan de orthopeed. Daar is al snel duidelijk dat er vanalles niet goed is aan de knie. Dus de hele ratteplan gehad in het ziekenhuis en een dikke week later lig ik op de OK in het ziekenhuis.

 

 

 

 

 

Een ruggeprik verdooft mijn vanaf het midden en mijn knie wordt opengemaakt. Er wordt duidelijk verteld wat ze aan het doen zijn en wat ze gaan doen. Ik kijk alles keurig mee via de monitor, en de assistent legt mij alles uit. Meniscus kapot, gescheurd, kraakbeen in het gewricht, en een beschadigde kruisband. Een grote schoonmaal beurt een 20  min later ben ik weer terug op de Recovery. Ook daar wordt alles niog eens duidelijk uitgelegd wat er is gedaan, en wat er nu gaat gebeuren. Terug op de kamer is het wachten tot alles weer gevoel heeft en er geplast is. Drie uur later zitten we in de auto richting huis.

Nu herstellen, en hopen dat we weer snel kunnen fietsen, werken en de dingen doen die ik altijd doe. We hebben wéér een operatie achter de rug. Alles is snel gegaan, maar het kwam weer eens ongelegen.

 


 

Geef een reactie

Je e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *

*

De volgende HTML tags en attributen zijn toegestaan: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <strike> <strong>